Xəbərlər

Tang sülaləsi Daimi Budda

Tang sülaləsi Daimi Budda


Min Buda dağı

The Min Buda dağı (Çin: 千佛山 pinyin: Qiān Fó Shān ), Çinin Shandong əyalətinin paytaxtı Jinan şəhərindən təxminən 2,5 kilometr cənub -şərqdə yerləşən bir təpədir. 1.518 kvadrat kilometr (375.1 akr) ərazini əhatə edir və dəniz səviyyəsindən 285 metr (935 fut) zirvəyə malikdir. Sui sülaləsi dövründən (581-618) və Xingguochan Məbədindən bəri tikilmiş təpənin qaya üzlərindən və ya müstəqil quruluşlarından oyulmuş çoxsaylı Buda şəkilləri ilə məşhurdur. Baotu Bulağı və Daming Gölü ilə birlikdə "Jinan'daki Üç Ən Böyük Cazibə" dən biri hesab olunur. Həm də Çində 4A reytinqli Turistik yerlərdən biridir. Min Budda Dağı 1959-cu ildə bir ictimai park olaraq açılır, 2005-ci ildə AAAA tərəfindən Çinin Turistik Gəzintiləri və 2017-ci ilin Mart ayında Çin Milli Parkı olaraq qiymətləndirilir. [1]


Aşağıdakı məqalənin əsas açar sözləri: dini, çevrilmiş, adlandırılan, 618-907, aspektlər, həyat, tang, çin, sülalə, dövr, tarix, budizm, fəlsəfə, əhəmiyyətli, çin, hind.

ƏSAS MÖVZULAR
618-907-ci illər arasında Çin tarixində bir dövr olan Tang sülaləsində, Buddizm adlanan bir Hindistan dini fəlsəfəsi Çin həyatının ən əhəmiyyətli cəhətlərindən birinə çevrildi. [1] Bu dərsdə Çin tarixinin Tan sülaləsindəki Buddizm dini fəlsəfəsinin yüksəlişini araşdıracaqsınız. [1]

Çin Buddizmi heç vaxt kökündən silinməmişdir və bu günə qədər Çində güclü bir din olaraq qalmaqdadır, lakin Tang sülaləsi dövründə qazandığı nüfuzu bir daha geri qaytarmamışdır. [1] Tang sülaləsi dövründə, 618-907-ci illərdə Tang Li ailəsinin Çin İmperatorluğunu idarə etdiyi bir dövrdə Çin Buddizmi zirvəyə çatdı və Asiyada ən təsirli təcrübələrdən biri oldu. [1]

Tang sülaləsi dövründə Çindəki Buddist monastırları sədaqətlərdən (xeyriyyəçilik hədiyyələri) son dərəcə zəngin oldular və Buddizm praktikası ən yüksək nöqtəsinə çatdı. [1] Mərhum Tan sülaləsinin İmperatoru Wuzong, Budistliyi xarici olduğu üçün, rahiblər vergi ödəmədikləri üçün və Çində çox güclü bir qüvvəyə çevrildikləri üçün çox bəyənmədilər. [1] Buddizm, Tang sülaləsi Çində dominant rol oynadı, təsiri dövrün poeziyasında və sənətində özünü göstərdi. [2]

Çinli Ezoterik Buddizm ənənələrinə ən çox Tángm "(唐 密)," Tang Dynasty Esoterica "və ya Hànchuán M" zōng (漢 傳 密宗), "Han Transmission Ezoterik Məktəbi" (Hànm "漢 密) deyilir. ) və ya Dōngm "(東 密)" Tibet və Newar ənənələrindən ayrılaraq "Şərqi Ezoterika". [3] Tan sülaləsinin liderləri Buddizmi Çində həyatın böyük bir hissəsinə çevirdilər. [4] Buddizm, Tang sülaləsindəki ikinci və üçüncü imperatorların arvadı İmperatriça Wu (MS 628-705) dövründə böyük güc qazandı. [5] Konfutsiçilik Tang sülaləsindən əvvəl və Buddizmdən əvvəl mövcud idi. [5]

Beş sülalə və on krallıq dövrü (sadələşdirilmiş Çin dili: 五代 十 国 ənənəvi Çin dili: 五代 十 國 pinyin: Wǔdài Sh'guó), Tang sülaləsinin süqutu ilə Song sülaləsinin qurulması arasında, Çində siyasi çalxalanmalar dövrü idi. . [3] Buddizmin ən qədim Çin dəlilləri, İmperator Mingdi (eramızın 57-75-ci illərində hökmranlıq etmişdi) dövründə Han sülaləsində idi. 27 Buddizm Çinə İpək Yolu üzərindən İran, Orta Asiya və Hindistandan gələn mühacirlər tərəfindən gətirildi. [5] Tarixən, Hanmi Çin Ezoterik Buddizm Məktəbinin, İmperator Tang Vuzong təlimi qadağan etdiyi zaman da itirildiyi düşünülürdü. [3] Bu tərcümələr, Tan imperatorlarının dəstəyi və Buddist təsvirləri Çinə yayan yeni sənət mədəniyyəti sayəsində Çin Buddizmi tarixin ən yüksək nöqtəsinə çatdı. [1]

Song sülaləsindəki (960-1279) Buddizmin müxtəlif aspektlərinə həsr olunmuş bir sıra məqalələr olan Gregory və Getz 1999 kimi əsərlər, Ch'en'in Çində Buddizmin guya "tənəzzül etməsi" ilə bağlı ehtimallarını müvəffəqiyyətlə etiraz etdi. hər hansı bir dövrün "qızıl əsr" in sobriquetinə layiq olduğu təqdirdə, Tang deyil, Song sülaləsi ola biləcəyini söyləyərək, bu cür perspektivləri əks etdirən Çin Buddizminə ümumi bir baxış hələ yazılmamışdır. [6] Tang sülaləsi dövründə Çində yaranan Mahayana Buddizm məktəbi, Taoizmdən güclü təsirləndi və daha sonra Yaponiyaya səyahət edərkən Zen oldu. [7] Tang sülaləsini Çində Buddizmin zirvəsi kimi qəbul edən dominant povestə də uğurla meydan oxudu. [6] VII əsrin əvvəllərində Tan sülaləsinin yüksəlişi ilə Buddizm getdikcə daha çox insana çatdı. [8] Orta Asiyadakı Mahayana Buddizmində və Tang sülaləsinin sonuna qədər İpək Yolu boyunca oyulmuş Budalarda, Yunan tanrısı kimi güclü və sağlam olduğu təsvir edilmişdir. [9]

Tang sülaləsinin əvvəllərində Buddist kanonu daha çox Çinlilərə çevrildi və bir neçə məzhəb ortaya çıxdı. [10] Tan sülaləsi dövründə Çinlilər qədim xalq dinlərini Taoizmlə birləşdirməyə davam etdilər və bir çox tanrıları dini praktikaya daxil etdilər. [7] Çin Buddist tarixinin ən böyük zəvvarları və tərcüməçiləri Tan sülaləsi dövründə yaşamışlar. [10]

Tang sülaləsinin ən başlanğıcında, Xuanzang adlı bir Buddist rahib, 629 ilə 645 arasında Çindən Hindistana səyahət etdi. [1] Tang sülaləsi dövründə rahib Xuanzang (AD 602-664) Hindistana həcc ziyarətinə getdi. Buddist kitab haqqında daha çox məlumat əldə edin. [5]

Tang sülaləsində Konfutsiçilik rəsmi fəlsəfə olmağa davam etsə də, bir çox insan Konfüçyüsçülük anlayışına deyil, Buddist anlayışlarına inanırdı. [5]

Tang sülaləsinin süqutundan sonra Çin, beş sülalə və on krallıq dövründə təsirli mərkəzi nəzarətə malik deyildi. [3] Bu, xüsusilə 694 -cü ildən sonra, Tan sülaləsindən olan İmperator İmperator Wu Zetianın Çinin hər yerində Buddanın nəhəng heykəllərini tikmək üçün bir imperiya fərmanı verdikdən sonra doğrudur. [1]

Tang, sonrakı Song sülaləsi ilə birlikdə (MS 960-1279), tez-tez Çinin "Qızıl Çağı" olaraq adlandırılır və Çindəki inkişafları eyni zamanda Avropadakı inkişaflarla müqayisə etmək maraqlıdır. (410-cu ildə Romanın süqutundan sonra Avropa, humanist təlimdən uzaqlaşmanın üstünlük təşkil etdiyi bir minilliyə (təxminən 400-1400) qədəm qoydu.) [2]

Eramızın 220 -ci ildə Han sülaləsinin süqutu, Budizmin bir qurtuluş dininə çevrildiyi üç əsrlik siyasi qeyri -sabitlik dövrünə başladı. 27 Bu dövrdə Buddizm çiçəkləndi və bu dövrün sonunda Çin cəmiyyətindəki bütün insanların həyatına girdi. [5] Song Dynasty, Sarı çay boyunca Çin mədəniyyətinin ənənəvi doğulduğu yeri nəzarətini itirmiş olsa da, Song Song İmperiyası Çin əhalisinin 60 faizini və ən məhsuldar əkinçilik torpaqlarının əksəriyyətini ehtiva etdiyi üçün Song iqtisadiyyatı xarabalığa çevrilməmişdir. . [3]

Tang sülaləsindəki monastırlar torpaq, taxıl və qiymətli metal bağışlarından böyük sərvət əldə etdilər. [5] Erkən Tang sülaləsi dövründə, 629 ilə 645 arasında, rahib Xuanzang Hindistana səyahət etdi və yüzdən çox krallığı ziyarət etdi və sonradan bu dövrdə Hindistanın öyrənilməsi üçün əhəmiyyətli olan tapıntıları haqqında geniş və ətraflı hesabatlar yazdı. . [3] VIII əsrdə Tang sülaləsi dövründə bir yamacdan oyulmuş və üç çayın qovuşduğu yerə baxan Leshan Dev Budda, hələ də dünyanın ən böyük daş Buda heykəlidir. [3] Daha əvvəl də qeyd edildiyi kimi, təqiblər Tan sülaləsindəki İmperator Vuzonqun dövründə baş verdi. [3]

Çinin ezoterik Buddist soyu (və o dövrdə Çindəki Buddizmin demək olar ki, hamısı) Böyük Buddist Zülmünə səbəb olan İmperator Tang Vuzong tərəfindən demək olar ki, silindi. [3] Müxtəlif Buddizm məktəbləri Çinin Sui altında yenidən birləşməsindən sonra yayıldı (581) və Buddizmin təsiri Tang hökmranlığının üç yüz ili ərzində (618-907) ən yüksək həddə çatdı. [2]

Çin dilində mövcud olan Buddist mətnlərin geniş yayılması və əsas ağac gövdəsindən böyüyən yeni budaqlar kimi Çinə Buddizmi öyrətmək üçün gələn çoxlu sayda xarici rahiblər səbəbindən müxtəlif xüsusi diqqət ənənələri ortaya çıxdı. [3] Buddizm Çində eramızdan əvvəl I əsrdən bəri mövcud idi, lakin eramızın VII əsrində Xuanzang adlı bir rahib Hindistana səyahət etdi və Çin dilinə tərcümə etmək üçün yüzlərlə orijinal Buddist mətnini geri gətirdi. [1]

Bəziləri hətta Buddizmin dövlətin nüfuzuna zərərli olduğunu, Buddist monastırlarının Çinin iqtisadi çiçəklənməsinə heç bir töhfə vermədiyini, Buddizmin barbar olduğunu və Çin mədəni ənənələrinə layiq olmadığını bəyan etdilər. [3]

Çinə girdikdən sonra, Buddizm erkən Daoizm və Çin ənənəvi ezoterik sənəti ilə qarışdı və ikonoqrafiyası kor ibadət aldı. [3] Çində və Tayvan, Malayziya və Sinqapur kimi böyük Çin əhalisi olan ölkələrdə, ezoterik Budizm ən çox Çin termini M "zōng (密宗) və ya" Ezoterik Məktəbi "olaraq adlandırılır. [3] tarixi Çin ədəbiyyatında məşhur hesablar, Buddizmin Çinə girməsi ilə bağlı bəzi əfsanələrin populyarlaşmasına səbəb oldu. [3] Bu müddət ərzində hind keşişləri Buddizmi öyrətmək üçün İpək Yolu boyunca səyahət etməyə davam etdilər və tərcümə işləri əsasən xaricilər tərəfindən edildi. Çinlilərdən çox rahiblər. [3] Müxtəlif əfsanələr çox qədim zamanlarda Çin torpaqlarında Buddizmin mövcudluğundan bəhs edir. [3]

Hindistanda Konfutsi dövründə ortaya çıxan Buddizm, Tang dövründə təsirini davam etdirdi və imperiya ailənin bəzi üzvləri tərəfindən qəbul edildi, hərtərəfli sinisləşdi və Çin ənənəvi mədəniyyətinin daimi bir hissəsinə çevrildi. [7] Çində Buddizm adlandırılan klassik dövrdə (Tang sülaləsi, 618-907 CE), öz fəlsəfələrini və meditasiya təcrübələrini öyrədən və təbliğ edən bir sıra Buddizm məktəbləri var idi. [11] Çağdaşları onu kobud və iyrənc görsələr də, Tanda sonradan Buddizmə zülm edilməsini, həmçinin Song sülaləsinin Neo-Konfutsiçiliyinin yüksəlməsi ilə Konfutsi nəzəriyyəsinin dirçəlişini qabaqcadan göstərdi. [7]

Buddizmin Çin mədəniyyətində görkəmli statusu, 8-ci əsrin sonu və 9-cu əsrin sonlarında sülalə və mərkəzi hökumət azaldıqca bir çox Buddist zülm gördü. [7] Çin keşişi Huiyuan (334-416) tərəfindən başladılan Saf Torpaq Buddizmi təriqəti də Tan dövründə Chan Buddizmi kimi məşhur idi. [7]

Tanqdan sonra Çində Buddizmin təsiri azaldı və Rodos Murfeyin qeyd etdiyi kimi Buddizm, "xüsusən savadsızlar üçün xalq dini axınına girdi və inancları və təcrübələri kəndli sehrli ənənələri ilə daha da qarışdı. Daoizmlə bağlı vəziyyət. " [2] Tan imperatorları Xuanzang -a çox dəstək verdilər və tezliklə Buddizmin yeni dalğası bütün Çinə yayıldı. [1]

Yuan sülaləsi dövründə Monqol imperatorları ezoterik Buddizmi Çinin rəsmi dini etdilər və Tibet lamalarına sarayda himayə verildi. [3] Elmi fikir birliyi budur ki, Buddizm Çinə ilk dəfə eramızın birinci əsrində Han sülaləsi dövründə Hindistandan gələn missionerlər vasitəsilə gəlmişdir. [3]

Anagarika Dharmapala 1893 -cü ildə Şanxayı ziyarət edərək "Çinə bir tur etmək, Çinli Buddistləri Hindistanda Buddistliyi bərpa etmək üçün Hindistana missionerlər göndərmək və sonra bütün dünyada təbliğat aparmaq üçün" təşviq etmək niyyətində idi, lakin sonunda Şanxayda qalmasını məhdudlaşdırdı. . [3] Çin Buddist Birliyi və Çin Xalq Respublikası hökuməti tərəfindən qanuni Buddizm olaraq tanınmayan bir Buddist kimliyi və təqibini (fo və ya fu: "oyanış", "maarifləndirmə") elan edən bir çox təriqət və təşkilat var. [3]

PEW, Çin əhalisinin başqa 21% -nin Buddizm elementlərini özündə birləşdirən Çin xalq dinlərini izlədiyini təsbit etdi. [3] Buddizm, Çin ziyalılarına və elitalarına müraciət etdi və Buddizmin əxlaq və rituala vurğu etməsi Konfüçyüsçülərə və daxili müdrikliyi inkişaf etdirmək arzusu Daoistlərə müraciət etdiyindən Konfüçyüsçülük və Daosizmə alternativ olaraq Buddizm inkişaf etdirildi. [3]

Cənub Mahnısı (Çin: 南宋, 1127-1279), Songun Çinin şimalını Çin sülaləsinə nəzarəti itirməsindən sonrakı dövrə aiddir. [3] Şimal Mahnısı zamanı (Çin: 北宋, 960-1127), Mahnının paytaxtı şimaldakı Bianjing (indiki Kaifeng) şəhərində idi və sülalə daxili Çinin çox hissəsinə nəzarət edirdi. [3]

Buddist mətnlərin Çin dilinə tərcüməsi əsas prioritet halına gəldi və Tanqın paytaxtı Chang'an, Buddist dünyanın dördüncü ən böyük tərcümə mərkəzinə çevrildi. [1] Buddizm, dini Daosizm və Konfüçyüsçülük, Tanq altında "üç təlim" olaraq bir arada var idi. [2] O, geniş müasir Çin Buddistinin dinə mütərəqqi münasibəti olan Humanist Buddizmi müdafiə edir. [3] Çin fəlsəfələri vasitəsi ilə bir qədər fərqli şərh edilən Buddizm olan Çin Buddizmi, tarix boyu Çində ən böyük dinlərdən biri olmuşdur. [1] Çin Buddizmində, sadə praktiklər ənənəvi olaraq əhəmiyyətli bir rol oynadılar və Buddizmin adi praktikası Çindəki monastır Buddizminə bənzər meyllərə sahib idi. [3] Çin Buddizminin erkən dövründə, əhəmiyyətli hesab edilən və mətnləri öyrənilən hind erkən Buddist məktəbləri Dharmaguptakas, Mahīsakasas, Kāyapīyas, Sarvastivadinlər və Mahāsāghikas idi. [3] Çin Buddizminin dramatik yüksəlişi ilə Buddist sənəti inkişaf etdi. [1] Çin Buddizmindəki təcrübələrini və rolunu aydın şəkildə göstərən bir çox tarixi Buddistlərin tarixi tərcümeyi -halları mövcuddur. [3]

Chán, Çin Buddizmində hakim bir axın olaraq ortaya çıxdı, ancaq dövrünün bölgə yönümlü olması səbəbiylə təlimlərində fərqli vurgular inkişaf etdirən müxtəlif məktəblərlə. [3] Çin Buddizminin əvvəlki dövrü üçün əsas və ən təsirli məktəbi Dharmaguptakalar təşkil edirdi və hətta sonradan onların Vinayası oradakı intizamın əsası olaraq qaldı. [3]

1949 -cu ilə qədər Cənub -Şərqi Asiya ölkələrində, məsələn, Guanghua Manastırı rahibləri tərəfindən Çin Buddizmini yaymaq üçün monastırlar tikildi. [3] Çin Buddizmi və ya Han Buddizmi, Çin mədəniyyətini incəsənət, siyasət, ədəbiyyat, fəlsəfə, tibb və maddi mədəniyyət də daxil olmaqla müxtəlif sahələrdə formalaşdırdı. [3] Şimali Amerikada Qərblilərə dərs verən ilk Çin ustası 1960 -cı illərin əvvəllərində San Fransiskoda Chan və Çin Buddizminin digər ənənələrini öyrədən Hsuan Hua idi. [3] Qərb mədəniyyətinin təsiri altında Çin Buddizmini canlandırmaq üçün cəhdlər edildi. [3]


Orta Asiyalılar Tang sülaləsi dövründə (618-907) Buddist təlimləri təbliğ etməyə davam etdilər və çox məşhur və güclü oldu. [9] 845 -ci ildə Tan İmperatorluğunun sonuna yaxın Taoist Tang sülaləsinin hökmdarları Buddistlərə qarşı çıxaraq minlərlə monastır və on minlərlə məbədi dağıdıblar. [9]

Tan sülaləsi, Nestorian Xristian Kilsəsi kimi müxtəlif xarici dinləri də rəsmi olaraq tanıdı. [7] Bu, Tang sülaləsi sənətində və Tangda təsadüfən ölülər aləmində toplaşan insanlar haqqında yazılan bir çox qısa hekayələrdə əks olunur və yalnız təcrübələrinə qayıdır. [7]

Tanq dövründə Tantrizm kimi tanınan qaranlıq bir Budizm forması Çinə gətirildi və ölkədə böyük təsirə malik oldu. [10] Neo-Konfutsiçiliyin və Zhu Xi (1130-1200) kimi şəxsiyyətlərdən əvvəlki bir dövrdə, Çində Buddizm Şimal və Cənub sülalələri dövründə çiçəklənməyə başladı və çiçəklənən Tanq dövründə hakim ideologiyaya çevrildi. [7] Tantrizm, Hind Buddizminin Çinə son qatqısı, Tan dünyasını yeni yollara qoyan və böyük monastır icmalarının tənəzzülünə səbəb olan böyük dəyişikliklər gətirdi. [10]

Altıncı və yeddinci əsrlərdə bir çox Koreya rahibləri təhsil almaq üçün Çinə getdilər və müxtəlif Çin Buddizm məktəblərinin təlimlərini özləri ilə birlikdə gətirdilər. [8] Altıncı -yeddinci əsrlərdə, müxtəlif Çin Buddizm məktəblərinin inkişaf etdirildiyi dövrdə, Hindistanda Budist kitablarını öyrənmək üçün həcc ziyarətindən əvvəl daha çox keşiş var idi. [8] Daha sonra biri Hindistan və Cənub-Şərqi Asiyadakı Budizm krallıqları ilə, digəri isə VII əsrdə Buddist ölkələrinə səyahət edən Çinli zəvvarlar haqqında məlumatlar daxil olmaqla iki məşhur tarixi kitab nəşr etdirdi. [10]

Buddizm Çində əsas bir dindir və onun təsiri Çinin hüdudlarından kənarda Şərqi Asiyanın digər bölgələrinə, xüsusən Koreya və Yaponiyaya, Asiyada və Çin diasporasından təsirlənən bütün bölgələrə yayılır. [6] Çində erkən Buddizmin inkişafı ilə bağlı standart bir iş, xüsusi olaraq institutların və onların Çin sosial -siyasi və dini kontekstləri ilə qarşılıqlı əlaqələrinə diqqət yetirilir. [12] Çinin ərazi genişliyinə təsir edən sərhədlərin dəyişməsi Çin xalqının etnik quruluşuna və Çində tətbiq olunan Buddizm növlərinə də təsir etdi. [6] Buddist mətnlərin Çin tərcümələrinin artan bir kolleksiyası ilə, Buddizm daha çox tanınmağa başladı və bir Çin monastır nizamı da meydana gəldi. [8] Buddizmə maraq artdıqca, Buddist mətnlərin Hindistan dillərindən Çin dilinə çevrilməsinə böyük tələbat var idi. [8] Çin xalqı Buddizmlə ilk təmasını artıq Buddist olan Orta Asiyalılar vasitəsilə etdi. [8] Buddizmin etik, siyasi, iqtisadi, ədəbi, təhsil və sosial xüsusiyyətlərini təhlil edən kitab, Buddist monastırlarının Çin kontekstində oynadığı rol haqqında anlayışımızı artırır. [12] Çindəki Buddizm, müasir dövrün əvvəlində həm inkişaf etmiş, həm yüksək savadlı, həm də inkişaf etmiş iki mədəniyyətin qarşılaşdığı, həm Budist təlimini, həm də Çin mədəniyyətini dəyişdirən hibrid bir qarışıqla nəticələnən nadir hallardan biridir. [6] Çində Buddizmin uzun bir tarixi var və Çin Buddistləri tərəfindən qəbul edilən yerli Buddist dinlər inkişaf etmişdir. [9] Çinli Buddist inanclar daha sonra Yaponiyaya yayıldı, Hindistana və digər ölkələrdən Çinə iman gətirildi və xeyli sayda yeni ənənə Buddizmi zənginləşdirdi. [10]

Əksər Asiya xalqları üçün universal din olan Buddizm, o dövrdə nəinki cəmiyyətin və siyasətin ayrılmaz bir hissəsini təşkil etdi, həm də Çin inancının qolu Yapon və Koreya tərəfdarları üçün bir növ ikinci evə çevrildi. [10] Vaxt keçdikcə Buddizm, sadə insanlardan tutmuş imperatorun özünə qədər Çinlilərin həyatında məşhur bir qüvvəyə çevrildi. [11] Bu müddət ərzində Buddizm Çin xalqı arasında populyarlıq qazandı. [8]

Manastırların dağıdılmasından və alim rahiblərin dağılmasından sonra, Tian-tai Məktəbi də daxil olmaqla bir sıra Çin Buddizm məktəbləri ayrı-ayrı hərəkətlər olaraq fəaliyyətini dayandırdı. [8] VIII əsrdə Chan Buddizmi, beşinci Çin Patriarxı Hongrenin baş şagirdləri tərəfindən qurulan iki böyük məktəbə bölündü. [10] Taoizm, qədim Çin xalq dinləri, tibbi praktikalar, Buddizm və döyüş sənəti ilə birləşərək mürəkkəb və sinkretik bir mənəviyyat yaratdı. [7] Çin kimya, Çin astrologiyası, Chan Buddizm, bir neçə döyüş sənəti, ənənəvi Çin təbabəti, feng shui və qigongun bir çox üslubu tarix boyu Taoizmlə iç -içə keçmişdir. [7] Bu ölkələrdə müxtəlif növ Buddizm inkişaf etdi və təlimləri Çinlilər tərəfindən dəyişdirildi, buna görə də din tarixi bir çox fərqli məzhəblərlə mürəkkəbdir. [9] Buddizm, ümumiyyətlə, Çin dini həyatında böyük bir təsirə sahib olmağa davam etdi. [8] Ebrey və Gregory, Buddizmin Daosizm və digər dini cərəyanlara təsirini də müqayisə edir, Goossaert 2000 tərəfindən Çin tarixi boyunca monastır və məbədləri diqqətlə təhlil edərkən istifadə edilən müqayisəli bir yanaşma. [12] Bu yolla Çin xalqı Buddizmi öyrəndi ki, eramızdan əvvəl birinci əsrin ortalarında Çinli Buddistlər birliyi artıq mövcud idi. [8] Ənənəyə görə, eramızdan əvvəl dördüncü əsrin ikinci yarısında bir Çin rahibi ilk olaraq Buddizmi şimaldakı Koguryo krallığına tanıtdı. [8] Bu dövrdə Çin rahibləri gəlməyə başladı və bir çox Çin Buddizm məktəbi Yaponiyaya tanıdıldı. [8] 6-13 -cü əsrlərdə Buddizmin Çin cəmiyyətində necə ayrılmaz bir hissəyə çevrildiyinin müzakirəsi. [12] XIV əsrin sonundan XX əsrin əvvəllərinə qədər Yi sülaləsinin yeni hakimiyyəti altında Konfüçyüsçülük dövlətin yeganə rəsmi dini olanda Buddizm məhkəmənin dəstəyini itirdi. [8] Song (Sung) sülaləsindəki Buddizmin dərinliyini və əhatə dairəsini araşdıran müxtəlif müəlliflərin araşdırmalarının təməlqoyma həcmi. [6]

Bu fəsildə Tang sülaləsi dövründə və ya 618 -dən 906 -cı ilə qədər olan dövrdə Çan Buddizminin Çində rəsmi olaraq tanınma tarixi araşdırılır. [13] tang sülaləsindən əvvəl çində ɑː ŋ tang sülaləsindən əvvəl Çində buddizmin təhlili / təhsilin Çini nə vaxt dayandırdığı məqalənin təhlili: "Altı Məktəb", Rokush ,, Yapon dilində gb shaw tarixi ilə pygmalion təhlili Buddizmin spekulyativ, doktrinal və intizam məktəbləri. [14] Bununla birlikdə, Çin Tang sülaləsindən olan cənazə yazıları, doğulmanın Çin Buddizminin mübahisəsiz bir vacib elementi olmasına baxmayaraq, Buddist mənası haqqında mövcud rəvayətin tamamlanmadığını göstərir. [15]

Tang sülaləsi dövründə istehsal olunan Buddist sənəti, Çin, Orta Asiya və Hindistan prototiplərinin birləşməsi və bu üslubun Koreya və Yaponiyaya ötürülməsi səbəbindən tez -tez beynəlxalq bir üslub olaraq adlandırılır. [16] Tang sülaləsi, Wade-Giles romanlaşdırması Tang, (618-907 ce), qısa müddətli Sui sülaləsinin (581-618) yerinə keçən Çin sülaləsi, Sui modeli üzərində uğurlu bir hökumət və idarəetmə forması inkişaf etdirdi, və qızıl əsrə bərabər olan mədəni və bədii çiçəklənməni stimullaşdırdı. [17] Tang sülaləsi Çin tarixinin qızıl dövrlərindən biri idi və günün sərt inamı və sərvəti, istehsal etdiyi parlaq və yenilikçi sənətdə əks olunur. [18]


Han sülaləsinin ikinci dövründə (təxminən eramızdan əvvəl 150) Hindistandan olan Buddist rahiblər tərəfindən Çinə gətirilmiş və Çin mədəniyyətinə mənimsənilməsi bir əsrdən çox çəkmişdir. [11] Çin Buddizminin tarixi, eramızın I əsrində Hindistana və Orta Asiyadan keçərək Çinə daxil olmasından bu günə qədər təxminən iki min ili əhatə edir. [6] Dinin hökumət tərəfindən tez -tez sıxışdırıldığı materik Çində belə bu iki Çin Buddizm məktəbini tətbiq edənlər var. [11] Çin Buddizminin qabaqcıl yapon aliminin ustad əsəri, ilk əsrlərdə Çində Buddizmin qəbulu və inkişafına diqqət yetirir. [6] Bu, Buddizmin Çin cəmiyyətinin ayrılmaz bir hissəsinə çevrildiyini müzakirə edən Ch'en 1964, Ch'en 1973 və Zürcher 2007 (ilk dəfə 1959 -cu ildə nəşr olunmuş) standart əsərlərində belədir. [12] Dünyanın əzablarına kömək edən üstün bir varlıq olaraq Hindistan Buddizmindən qaynaqlanan Guanyin, həm Çinli Buddistlərin, həm də Daoistlərin sədaqət təcrübələrində əsas fiqur halına gəldi. [11] Qadağa yalnız bir neçə il sonra ləğv edilsə də, Buddizm Çin mədəniyyətində bir zamanlar üstünlük təşkil edən statusunu heç vaxt geri qaytarmadı. [7]

Səkkizinci əsrə qədər Buddizm bütün Tang imperiyasında dominant din olaraq qəbul edildi və tanındı. [10] Han Yu (786-824)-Arthur F. Wright'ın "parlaq polemikist və alovlu ksenofob" olduğunu söylədiyi-Tanqın Buddizmi pisləyən ilk adamlarından biri idi. [7] Ardıcıl "böyümə və evlənmə", "olgunlaşma və qəbul" və "tənəzzül" dövrlərinə bölünmüş, Tan dövrünə (618-906) qədər gedən Buddizmin "qızıl əsr" olaraq inkişafına diqqət yetirir. durğunluq və ətalət izlədi. [6]

Taoizm, Tanqın rəsmi dini idi, Laozinin yazılarına əsaslanan yerli bir Çin dini və fəlsəfi ənənəsidir. [7]

Eramızdan əvvəl birinci əsrdə təqdim olunan Budda və onun həyatı və orijinal təlimləri haqqında təfərrüatlar Çin Buddizminin necə inkişaf etdiyini anlamaq üçün vacibdir. [9] Çin Buddizminin orijinal təlimlərlə müqayisədə bir fərqi, Buddanın nə edəcəyini öyrədən bir müəllim deyil, kömək və qurtuluş üçün dua ediləcəyi bir tanrı olduğuna inamdır. [9] Əslində 1959 -cu ildə nəşr olunsa da, kitab, rahiblərin və monastırların əsas roluna xüsusi diqqət çəkərək, Çin Buddizminin formalaşma mərhələsi ilə bağlı vacib bir əsər olaraq qalır. [12] Məhz bu müddət ərzində və sonrakı üç əsr ərzində Çin Buddizminin əsas məktəbləri meydana gəldi. [11] Bununla birlikdə, bu araşdırmanın məqsədləri üçün Çin Buddizmi, ilk növbədə Han Çinli etnik mənşəli Çin dilli qaynaqlar, təcrübələr və sair ilə əlaqədar inkişaflarla əlaqədar olaraq ənənəvi tərifi ilə məhdudlaşır. [6] Ch'en'in detallara diqqəti heyrətləndirici olsa da və işinin üstünlüyü davam etsə də, Çin Buddizminin sxematikləşməsindən və sonrakı dövrlərə diqqət yetirməməsindən əziyyət çəkir. [6]

Bu səhifə, məşhur Tan sülaləsinə, İmperator Wǔzōng 武宗 (hökmranlığı 12a-18, AD 840-846) dövründə Çinli Buddistlərin təqiblərinə son dərəcə ehtiyatlı siyasi məlumat vermək üçün hazırlanmışdır. [19] Ümumi dövrün başlanmasından qısa bir müddət sonra başlayan Han Hanedanlığının sonrakı dövrlərində monastırlar Çin cəmiyyətinin ayrılmaz hissəsinə çevrildi. [12]


Çinin Buddist monastırları, torpaq mülkiyyəti və vergilərdən azad olmaları sayəsində tədricən və amansızca sərvət toplayırdılar və Tang sülaləsinin zamanında bu sərvət böyük bir dini sənət istehsalına icazə verdi. [18] Buddanın qəhrəmanlıq heykəli Orta Tanqın bir xüsusiyyəti idi və Çində bu ölçüdə və dövrdə heç bir əsər yaşamamasına baxmayaraq, Tanq idarəsindən, sənətindən, mədəniyyətindən və dinindən çox təsirlənən Yaponiyada bir çox əsərlər var. sülalə. [17] Tang əkiz əjdaha vazası Əkiz əjdaha vazası, daş məmulatları və üç rəngli sir, Çin, Tang sülaləsi, Indianapolis İncəsənət Muzeyində 8-ci əsr. [17] Tang sülaləsi: tunc güzgü Çiçəkli vərəqlər arasında ölməz quş fenghuang-ı təqib edən aslanlarla yüksək relyefdə bəzədilmiş bürünc güzgü, tunc, Çin, Tang sülaləsi, 7-ci əsrin sonu-8-ci əsrin əvvəlləri Brooklyn Muzeyində, New York. [17]

Buddist missionerlər, eramızın I əsrində Hindistandan Çinə çətin səyahətə başlamışdılar, ancaq Buddizm Çində Buddizm populyarlığının zirvəsinə çatdı. [20] Chn Korean: Nə oxuyun, birbaşa xarici investisiyaların təhlili və yeni ay ayının əhəmiyyəti sizin üçün nə ola bilər! Xristianlıq, Tang China Conflict Analizində, karbon Megan S. elementi mövzusunun təhlili ilə kiçik bir dinə çevrilir, Buddizmdə William Shakespeare Tang sülaləsi Tang sülaləsi tərəfindən macbethdə xanım Lady Macbethin ədəbi təhlili. [14] Bibliotheca Sinica 2.0: 唐 朝) tang sülaləsindən və ya Tang İmperiyasından əvvəl Çində buddizmin təhlili Çinin bir imperiya sülaləsi idi, Edmond Rostand tərəfindən Sui sülaləsindən əvvəl Beş sülalə tərəfindən cyrano de begerac təhlili . [14] Klassik sutraların tərcüməsi zamanı Tan sülaləsindəki Buddist rahiblər tədricən fərqli Buddizm məzhəblərini özündə cəmləşdirən yetkin bir ideologiya sistemini formalaşdırdılar. [21] Tang sülaləsi dövründə, Buddizm, iqtisadi bir təhlükə gerçəkləşənə qədər onu dövlət dini halına gətirməyə qədər çox təsirli idi. [22] Kompüter sistemləri analitiki Theravada (Pali: The Tan sülaləsi (618 Taizong) Nestorian xristianlığının və Buddizmin yayılmasına sponsorluq edir. [14]

Çin İmperiyası: Tang Çin, Tang sülaləsinin imperatorları dövründə həm ən böyük zirvələri, həm də ən dəhşətli enişləri yaşadı. [20] Tan sülaləsi Çinlilər üçün sənət və ədəbiyyatın qızıl dövrü idi. [20] Han sülaləsindən (e.ə. 202-e.ə. 220) və Tang sülaləsindən (618-906) sonra Song sülaləsi (960-1279), Çin tarixində böyük mədəniyyətin çiçəkləndiyini görən ən böyük sülalələrdən biri idi. [23]

Tang sülaləsinin sənəti (məqalə) - qədim tarix ensiklopediyası Tang sülaləsinin sənəti Mark Cartwright Tang sülaləsinin sənəti (eramızın 618-907 -ci illər) landşaft rəsm və keramika ilə material və üslubda yeni imkanları araşdırmağa başladı. , ön plana çıxır. [18] Tang sülaləsinin dövrü, keramikadan fırçaya qədər sənətdə bir neçə əhəmiyyətli inkişaf gördü və bunlardan biri, bəlkə də ən əhəmiyyətlisi, layiqli insan səyləri olaraq qiymətləndirilməsinin artması idi. [18] 907 -ci ildə imperatoru taxtdan imtina etməyə məcbur edir və özünü Hou Liang sülaləsinin ilk imperatoru elan edir və bununla da Tan sülaləsinə son qoyur. [24]

Erkən Song Hanedanlığında rəqib Chan qruplaşmaları arasındakı mübarizə ilə bağlı mübahisənin, Çanı xarakterizə edən prinsiplərin müəyyənləşdirilməsində vasitəçi olduğunu və Çanın mahnıda Çin Buddizminin aparıcı məktəbi olaraq qəbul edilməsinin əsasını təşkil etdiyini göstərir. . [13] Çində qısa ömürlü Yuan sülaləsinin (1279 - 1368) ilk imperatoru olan Xubilai, Tibet Buddizminin Sakya təriqətinin baş xadimi Faqspaya (1235 - 1280) himayədarlıq etdi və dəstək verdi. [16]

Buddizmin bəzi orijinal təlimləri, xüsusən də yandırma öhdəliyi, axirət həyatına keçidin bədənin bir müddət qorunmasını tələb etdiyinə dair köklü Çin inancına ziddir. [25] Sonrakı Tanq və Song sülalələrində Buddizmin tənəzzülünü izah edin. [26]


Sərhəd üsyanları nəinki Tang sülaləsinin sonuna gətirib çıxardı, həm də Song Hanedanlığının qurucu imperatoru altında yenidən birləşməmiş Çini yenidən bir çox müharibə edən dövlətə qərq etdi. [23] Tang sülaləsinin süqutu ilə Song sülaləsinin qurulması arasında Çində illərlə parçalanma yaşandı. [23] Çin Tang sülaləsi dövründə Han dövründə olduğundan daha da böyük oldu. [20] Çində Tang sülaləsinin yüksəlişi, Hanların 800 il əvvəl yüksəlişini əks etdirdi. [20] Tang sülaləsinin çiçəklənən mədəni inkişafı səbəbindən Çinlə bir çox xarici ölkələr arasında mədəni mübadilə tez -tez baş verirdi. [21] Tang sülaləsi dövründə Çin ____ (ticarət yolunu) Orta Asiyaya qədər idarə edirdi. [27] Hazırda bəzi Buddist məbədlərində saxlanılan Tang sülaləsi musiqisinin kiçik bir hissəsi var. [28] Tang sülaləsinin ilk imperatoru Kao-tsu (618-626 C.E.), Sui sülaləsi dövründə başlayan bir çox təcrübəni davam etdirdi. [20] Onlardan əvvəlki Hanlar kimi, Tan sülaləsinin də öz güclü lideri İmperator Tai-tsunq var idi. [20] In the early period, there were Chen Zi'ang and the four outstanding poets, namely, Lu Zhaolin, Luo Binwang, Wang Bo and Yang Jiong in the glorious period, there were more predominant poets, such as Li Bai, Du Fu, Cen Shen and Wang Wei in the middle period, there were Bai Juyi, Li He and Han Yu Li Shangyin and Du Mu were representatives of the late Tang Dynasty. [21] The Tang dynasty was a period of expansion, especially in trading with foreign lands. [20] The Tang Dynasty (618-907 C.E.) is and international influence during certain periods unparalleled before or since. [14] The poetry and art of the times however were deeply affected by the rebellion of northeastern troops against court officials in the capital city of Ch'ang-an in 756 C.E. Named after the leader of the rebel troops, the An Lu-shan Rebellion caused the deaths of countless people, including members of the royal family, and marked the beginning of the end for the Tang dynasty. [20] The capital cities of the Tang dynasty, Ch'ang-an and Loyang, became melting pots to many cultures and a large number of beliefs such as Zoroastrianism and Islam. [20]

Buddhism in China became a permanent part of Chinese traditional culture. [27] By the mid-7th century, new Buddhist schools of thought had developed a distinctly Chinese flavor, including the Ch'an school, which later evolved into Zen Buddhism. [20] Chinese Painting by Wang Wei is a school of literati painting and the development of Song and Yuan dynasties prevailed whichis similar with Zen ideas Thus Buddhism is on the role of the art of painting. [28] Mostly of the Theravada Buddhism are several Theravada factions, popular in Sri Lanka, and spread throughout Southeast Asia, and then transferred to the Chinese Yunnan. [28] The decline of Buddhism and conflicts between the Chinese and foreign traders marked the beginning of a change in Chinese attitudes. [20] After the founding of People's Republic of China, the first Chinese Buddhist circles together with people across the country took part in the land reform movement, the abolition of the feudal landlordism and other kinds of exploitation, growing cause of Buddhism. [28]

Along with the rapidly developed Buddhism, some religions from foreign states, such as Islam and Christianity, were spread to China which enriched Tang's religions. [21] The emperor of Sui worshiped the Buddhism and the Tang emperor worship Taoism. [28] Buddhism flourished in early Tang rule with 50,000 monasteries. [22] Confucian scholars had convinced Tang rulers that Buddhism threatened the economy of the imperial order because monastic lands were not taxed. [22]

The literary level of Tang Poems reached a peak that had never been surpassed in the history of Chinese literature. [21] In 1126, the dynasty had to move its capital from Kaifeng in northern China to Hanzhou in southern China because the Chinese north fell to the Tartar invaders, some of them ancestors to the latter day Manchus, who eventually established their rule in China and the last Chinese imperial dynasty, the Manchu Dynasty (1644-1911). [23]

Buddhism exerted great influence and role on Chinese culture. [28] In Chinese history, Buddhism and cultural relations so deep, do not understand Buddhism means do not understand Chinese culture. [28]

During the Han dynasty, Buddhism and Taoism were spiritual alternatives to Confucianism. [22]

A universalistic religious philosophy that originated in India (the historical Buddha was born in c.a. 563 BCE), Buddhism first entered China in the first century CE with traders following the Silk Route. [2] Buddhism was developed in India millennia ago by a man later called the Buddha, and spread to China by the 1st century BC. [1] The Dharmaguptakas made more efforts than any other sect to spread Buddhism outside India, to areas such as Afghanistan, Central Asia, and China, and they had great success in doing so. [3] After establishing themselves as far west as Parthia they followed the "silk route", the east-west axis of Asia, eastwards across Central Asia and on into China, where they effectively established Buddhism in the second and third centuries A.D. The Mahīśāsakas and Kāśyapīyas appear to have followed them across Asia into China. [3]

They had also assimilated the prevailing teachings of China: Daoism and Confucianism, with Buddhism, and had further evolved the practice of the Esoteric school. [3] Due to the efforts of Kumārajīva, Buddhism in China became not only recognized for its practice methods, but also as high philosophy and religion. [3] Wuzong cited that Buddhism was an alien religion, which is the reason he also persecuted the Christians in China. [3] Mahāyāna Buddhism was first widely propagated in China by the Kushan monk Lokakṣema (Ch. [3] Huiguo, the last known disciple of Amoghavajra, left China with Kukai traveling to Japan to establish the Japanese Esoteric school of Buddhism, later known as Shingon. [3] The Kaiyuan's Three Great Enlightened Masters, Śubhakarasiṃha, Vajrabodhi, and Amoghavajra, established Esoteric Buddhism in China from AD 716 to 720 during the reign of emperor Xuanzong. [3] By the early 5th century Buddhism was established in south China. [3] Regardless, this ended the great period of Buddhism in China. [1] Many people saw Buddhism as a way to escape the suffering from all of the problems in China. [4] In addition to these numerous biographies, there are accounts from Jesuit missionaries such as Matteo Ricci which provide extensive and revealing accounts to the degree Buddhism penetrated elite and popular culture in China. [3]

During his time in Taiwan, Sheng Yen was well known as one of the progressive Buddhist teachers who sought to teach Buddhism in a modern and Western-influenced world. [3] Buddhism was often associated with Daoism in its ascetic meditative tradition, and for this reason a concept-matching system was used by some early Indian translators, to adapt native Buddhist ideas onto Daoist ideas and terminology. [3]

Another Chinese leader, Empress Wu, ordered many Buddhist temples to be built and sculptures to be created around China and gave more power to monks. [4] When Xuanzang returned to China, he brought back 22 horses piled high with Buddhist relics and prayer objects, as well as 657 Buddhist texts written in the Sanskrit language that had never before been translated into Chinese. [1] In China he spent years translating Buddhist documents into Chinese and promoting (spreading) his faith. [4] The first documented translation of Buddhist scriptures from various Indian languages into Chinese occurs in 148 CE with the arrival of the Parthian prince-turned-monk An Shigao (Ch. [3] He worked to establish Buddhist temples in Luoyang and organized the translation of Buddhist scriptures into Chinese, testifying to the beginning of a wave of Central Asian Buddhist proselytism that was to last several centuries. [3] Buddhist ideology began to merge with Confucianism and Daoism, due in part to the use of existing Chinese philosophical terms in the translation of Buddhist scriptures. [3] The arrival of Kumārajīva also set a standard for Chinese translations of Buddhist texts, effectively doing away with previous concept-matching systems. [3] Having the new texts available in Chinese helped Buddhists standardize their teaching about ideas like karma and rebirth. [1] Xuanzang began the immense task of translating the Buddhist texts into Chinese. [1] When the famous monk Kumārajīva was captured during the Chinese conquest of the Buddhist kingdom of Kucha, he was imprisoned for many years. [3] Since communication between China and India was not exactly easy in the 7th century, not many Chinese Buddhist monks, priests, or worshipers could make the trip, so there was some inconsistency and confusion about certain Buddhist practices. [1]

An Arab market and mosque, dating from this period when the Chinese capital hosted traders from across Eurasia, remain active in Xian at the beginning of the 21st century. [2] Paul Harrison has worked on some of the texts that are arguably the earliest versions we have of the Mahāyāna sūtras, those translated into Chinese in the last half of the second century CE by the Indo-Scythian translator Lokakṣema. [3]

Religious groups and temples representing Daoism, Buddhism, Islam, Manichaeism, (a Persian sect from the 3rd century CE expounding philosophical dualism), Nestorian Christianity (a sect that separated from Byzantine Christianity in 431 and was centered in Persia), and Zoroastrianism (a Persian religion from the 6th century, named after its founder the prophet Zoroaster) could all be found. [2] Buddhism was founded in India in the 6th and 5th century B.C. by Sidhartha Gautama, or more commonly known as the Buddha. 17 He was born on 563 BC, heir to the throne of a tiny kingdom. [5] The spread of Buddhism from its origins (beginnings) in Sarnath, India, throughout Asia was a major event in history. [4] The mixing of Daoism, Confucianism, and Buddhism also helped Buddhism to spread. [4] One factor is the foreign origins of Buddhism, unlike Daoism and Confucianism. [3] During that time, Buddhism was considered to be an insignificant foreign cult. [5]

This is one of the practices of Buddhism, an Asian religion of peace that teaches cycles of rebirth and spiritual harmony. [1] Among the most influential of these was the practice of Pure Land Buddhism established by Hui Yuan, which focused on Amitābha Buddha and his western pure land of Sukhāvatī. [3]

The rise of Buddhism stirred interest in all people, including emperors. [5] These translations from Lokakṣema continue to give insight into the early period of Mahāyāna Buddhism. [3]

Buddhist teachings spoke to the concerns of salvation and the release from suffering and flourished during the period of political disunity in China (220-581) after the fall of the Han dynasty. [2] It is known from accounts in the Ming Dynasty that lay practitioners often engaged in practices from both the Pure Land and Chán traditions, as well as the study of the Buddhist sūtras. [3] During the Song Dynasty, in 1021 CE, it is recorded that there were 458,855 Buddhist monks and nuns actively living in monasteries. [3]

Compromise between the Confucian emphasis on family and filial responsibilities and the demands of Buddhist monastic life was maintained to varying degrees until 845, when the Tang emperors moved to limit the wealth and economic power of landed Buddhist monasteries. [2] Under the Tang, China becomes the preeminent civilization in East Asia and the world with links east to Korea and Japan and west, along the Silk Route. [2] Mantrayana altars were installed in temples in the capital, and by the time of emperor Tang Daizong (r. 762-779) its influence among the upper classes outstripped that of Daoism. [3] It is not surprising, then, that all three masters were well received by the emperor Tang Xuanzong, and their teachings were quickly taken up at the Tang court and among the elite. [3]

In 1989 the 48th Maha-Acharya Master Huiling of the Chinese Esoteric School passed the teaching to the 49th Lineage Bearer Master Yu Tian Jian who revived the school. [3] They brought to the Chinese a mysterious, dynamic, and magical teaching, which included mantra formula and detailed rituals to protect a person or an empire, to affect a person's fate after death, and, particularly popular, to bring rain in times of drought. [3] The influence of Chinese civilization spreads throughout East Asia as neighboring countries study and borrow from Chinese civilization. [2] An 8th-century Chinese fresco at Mogao Caves near Dunhuang in Gansu portrays Emperor Wu of Han (r. 141-87 BCE) worshiping statues of a golden man "golden men brought in 121 BCE by a great Han general in his campaigns against the nomads". [3]

Beliefs in karma and rebirth were held at all levels of Chinese society, and pilgrimages to well-known monasteries and the four holy mountains of China were undertaken by monastics and lay practitioners alike. [3] Buddhist leaders and monks played a significant role in Chinese society. [4] Chinese Buddhists studied the new texts and figured out how to combine their teachings with the Chinese religious philosophies of Daoism and Confucianism. [1] The proliferation of these sūtras expanded the Chinese Buddhist canon significantly with high quality translations of some of the most important Indian Buddhist texts. [3] Chinese Buddhist temples, administrated by local governments, have become increasingly commercialized by sales of tickets, incense, or other religious items soliciting donations and even the listing of temples on the stock market and local governments obtain large incomes. [3]

It arose in China when the Han Dynasty fell, in a time of chaos. [5] According to Weinstein, by the Ming Dynasty, the Chan school was so firmly established that all monks were affiliated with either the Linji school or the Caodong school. [3] Jiangnan funerary jar, ca. 250-300 CE, Jin Dynasty, decorated with a row of Buddhas seated on lotus thrones. [3]

In the early Song Dynasty "Chán-Pure Land syncretism became a dominant movement." [3] Various Confucian scholars of the Song dynasty, including Zhu Xi ( wg: Chu Hsi ), sought to redefine Confucianism as Neo-Confucianism. [3]


Due to the large number of foreign monks who came to teach Buddhism in China and various texts, various new and independent traditions emerged. [9] The Chan school of Buddhism is said to have been introduced to China by Bodhidharma who came from India at the beginning of the sixth century. [8] The Establishment of Buddhism in China From the beginning of the fifth century to around the end of the sixth century, northern and southern China came under separate rulers. [8]

Discusses the mechanisms that stimulated or hampered the spread of Buddhism and of Buddhist monasticism in Central Asia, Tibet, China, and Korea. [12] In symbiosis with the laity, Buddhist monasticism has played a major role in the development of Buddhism in China. [12]

During this period, two Japanese monks named Saicho and Kukai brought two schools of Buddhism to Japan from China. [8] In northern China, except for two short periods of persecution, Buddhism flourished under the lavish royal patronage of rulers who favoured the religion. [8] It is thought that the teachers at the temple had a big influence on both the Buddhism and the martial arts in Korea and Japan, but they didn&apost have as big an influence in China where there were many other religions and philosophies and martial arts styles. [9] Not only was the advance of Buddhism momentous for China and its East Asian neighbors it also invites interest from historians of religion and culture. [6] Buddhism is historically the most successful of the "foreign" religions in China, and its status has long been the subject of debate. [6] At about the same time the other monk, Kukai returned from China and introduced Vajrayana Buddhism to Japan. [8] Broad studies on several aspects of Buddhism involving monks and monasteries have made a rich contribution to our understanding of the role and impact of monasticism in China. [12] Zürcher 2007 is a masterful overview of early Buddhism in China from its inception until the 5th century and remains one of the seminal and influential works in the field. [6] All these activities were a sign of the firm establishment of Buddhism in China by the end of this period. [8] Gernet 1995 is a masterful account of the social and economic roles that Buddhism forged in China between the 5th and 10th centuries and remains valuable as a counterinterpretation of the impact that Buddhism had in China beyond strictly religious and intellectual areas. [6] There are no religious polls, but there may be hundreds of millions of people who believe a combination of Buddhism and Taoism in China. [9] On his return to Japan, Saicho introduced the Tian-tai school of Buddhism from China. [8] His fine translations were popular and helped to spread Buddhism in China. [8] Because of political unrest, Kumarajiva's disciples were later dispersed and this helped to spread Buddhism to other parts of China. [8]

SEÇİLMİŞ MƏNBƏLƏR(30 source documents arranged by frequency of occurrence in the above report)


Religion and Politics

From the outset, religion played a role in Tang politics. In his bid for power, Li Yuan had attracted a following by claiming descent from the Taoist sage Laozi (6th century BCE). People bidding for office would have monks from Buddhist temples pray for them in public in return for cash donations or gifts if the person was selected. Before the persecution of Buddhism in the 9th century, Buddhism and Taoism were accepted side by side, and Emperor Xuanzong (r. 712–56) invited monks and clerics of both religions to his court. At the same time Xuanzong exalted the ancient Laozi by granting him grand titles and writing commentary on him, set up a school to prepare candidates for examinations on Taoist scriptures, and called upon the Indian monk Vajrabodhi (671–741) to perform Tantric rites to avert a drought in the year 726. In 742 Emperor Xuanzong personally held the incense burner during a ceremony led by Amoghavajra (705–74, patriarch of the Shingon school) reciting “mystical incantations to secure the victory of Tang forces.”

While religion played a role in politics, politics also played a role in religion. In the year 714, Emperor Xuanzong forbade shops and vendors in the city of Chang’an to sell copied Buddhist sutras, instead giving the Buddhist clergy of the monasteries the sole right to distribute sutras to the laity. In the previous year of 713, Emperor Xuanzong had liquidated the highly lucrative Inexhaustible Treasury, which was run by a prominent Buddhist monastery in Chang’an. This monastery collected vast amounts of money, silk, and treasures through multitudes of anonymous people’s repentances, leaving the donations on the monastery’s premise. Although the monastery was generous in donations, Emperor Xuanzong issued a decree abolishing their treasury on grounds that their banking practices were fraudulent. He collected their riches and distributed the wealth to various other Buddhist monasteries and Taoist abbeys, and used it to repair statues, halls, and bridges in the city.


Tang Dynasty Standing Buddha - History

Chao Yuangfang was a taiyi, which was the title for the emperor's physician. He is most famous for his book entitled Zhubing Yuanhoulun (Treatise on the Causes and Symptoms of Diseases). This book is comprised of 50 volumes and describes 1,700 syndromes. It is significant because it is the earliest record in China that categorizes the causes, symptoms and pathology of certain diseases in a systematical manner. It touches on subjects concerning internal medicine, surgery, pediatrics, gynecology, dermatology, ophthalmology, and ENT.


The Tang Dynasty 618-907 AD

About the Tang Dynasty
The Tang Dynasty was founded by the Li family. Li Yuan, the first emperor of the Tang Dynasty, reigned under the name Tang Gaozu (618-626 AD) followed by his son Li Shimin who reigned under the name Tang Taizong (626-649 AD). The early Tang Dynasty expanded China making it the most powerful Asian country. During this time, Buddhism was at its peak and Chinese poetry flourished.

Tang Empire (618-907 AD)

The Imperial Academy

In 624 AD, another Imperial Medical Academy was founded. This government run academy graduated doctors for the purpose of serving the emperor, his family, and the nobles. It was a large institution divided into two areas: medicine and pharmacy.

A Medical Charm: Chinese people believed it had magical power for healing.

Medicine: Those students who studied medicine were required to take general subjects that focused on classics such as the Huang Di Nei Jing (The Yellow Emperor's Classic of Internal Medicine), Shennong Bencaojing (Classic of Herbal Medicine), Maijing (Pulse Classic or Manual on the Pulses), and Zhenjiu Jiayijing (The ABC of Acupuncture and Moxibustion). Clinical subjects studied included areas such as internal medicine, pediatrics, surgery, ENT, cupping, acupuncture, massage and charms and incantations. This last subject (charms and incantations) arose out of the influences of Taoism and Buddhism on Chinese culture, and is significant because it reflected the importance that spiritualism played in the holistic healing process.

Pharmacy: Those students studying pharmacy helped maintain the Imperial Academy's herb garden and learned how to plant and process herbs. Upon graduation, they were made herb gardeners.


Examination in ancient times

Examination Process: One of the most important aspects of this school was the examination process that all students were required to go through. There were seasonal and yearly examinations of all the subjects studied. If a student failed the final examination required for graduation, he was dismissed from the academy. Doctors were promoted based on their treatment success rate. The implementation of exams to qualify doctors may have been a catalyst for Western countries to adopt their own examination process. In 931 AD, the Arabs began requiring qualifying examinations for medical practitioners, and in 1140 AD Roger of Sicily passed laws requiring state examinations for doctors in Italy.

By 629 AD, just five years after the Imperial Medical Academy was established, emperor Tai zong established local medical schools to educate the doctors in the outlying provinces. By 713 AD, China's local government was assigning assistant teachers to these schools, and by 723 AD the local government's power expanded so that they had the authority to appoint medical doctors to serve the lay public. As a result, apprenticeships were now not the only means for local doctors to learn medicine as formalized medical education became popular.

The previously mentioned Shennong Bencaojing (Classic of Herbal Medicine) written in approximately the 1st and 2nd century BC is the earliest pharmacopoeia reference. It was later revised by Tao Honjing (456-536 AD) and renamed the Shennong Bencaojing Jizhu (Annotations to the Classic of Herbal Medicine). While both of these works are very important, the authors wrote these books of their own accord because of their passion for medicine. It was not until the Tang Dynasty that the first official pharmacopoeia was mandated by the government. A physician named Su Jing, along with approximately 20 other of his compatriots wrote the Xinxiu Bencao (Newly Revised Materia Medica) between 657-659 AD, which was the first official pharmacopoeia in China and in the world. Western cultures would not have official pharmacopoeias until several centuries later.

Foreign Influences on Chinese Medicine Development


The Buddhist pilgrim to India - shown carrying back the scriptures to China
Due to China's expansion and improvement in communication and transportation systems, Chinese medicine was introduced into foreign cultures. In return, these foreign cultures contributed to the advancement of Chinese medicine by expanding its knowledge base. Chinese doctors were sent to countries such as Korea, Japan, India and Vietnam, and many of the previously mentioned Chinese medical texts were exported and translated into these countries' languages. From Korea, herbs such as ginseng , giant Typhomium tuber (bai fuzi), Korean pine and others were introduced into China. From Vietnam came vanilla grass, sappan wood, and cloves.

Due to the popularity of Buddhism and the frequent pilgrimages of religious monks, a natural exchange of information occurred between China and India. Many Indian medical books were translated into Chinese, and Indian doctors were known to practice in China. Advancements in ophthalmology were in part attributed to Indian experience. In return, herbs such as ephedra, ginseng, and angelica were brought from China to India.

Chinese medicine also influenced the Arab world as Arab merchants made their way into China. The Arabs brought back alchemy and Pulsology techniques as well as herbs such as rhubarb and cinnamon while new substances such as incense, myrrh, and fenugreek (Trigonella foenum-graecum) were given to China. The fig (Ficus carica), which is known for its laxative properties and is still used in Chinese medicine today, came from Persia. Tibetan medicine also benefited greatly from both Chinese and Indian influences.


Sun Simiao (581-682 A.D.) - King of Prescriptions
SunSimiao (581-682 AD)

Sun Simao is one of the most influential physicians in the history of Chinese medicine, and is distinguished by his application of medicine and his adherence to an ethical code. His interest in medicine came from his own fragile health whereby he treated himself as his first patient. His mastery of medicine, Buddhism, Confucianism, and Taoism made Emperor Wen of the Sui Dynasty, and Emperors Tai-zong and Gao-zu of the Tang Dynasty seek him out as an imperial physician. However, Sun Simiao declined these posts and devoted his life to being a physician who served the common people. He believed the best way to care for a patient was to prevent an illness before it occurred. The worst care was to treat an illness that had already occurred because it meant that he was unable to keep his patient healthy.

Sun Simiao's best known works are Qianjin Yaofang (Prescriptions Worth a Thousand Gold for Emergencies or Precious Prescriptions for Emergencies)Qianjin Yifang (A Supplement to the Essential Prescriptions Worth a Thousand Gold or Supplement to Precious Prescriptions). The first book is comprised of 30 volumes and lists 5,300 prescriptions. The second book is also made up of 30 volumes and lists 2,571 prescriptions. Sun Simiao's observations about diseases and his prescribed treatments are noteworthy even today. For example, he knew cholera and diarrhea were caused by what people ate and drank and not by "evil spirits" as was commonly thought. He correctly identified tuberculosis as a lung disease, which was a new concept of this time. After successfully treating 600 cases of leprosy, he is considered the earliest expert on this disease in China.

Sun Simiao is also renowned for his identification and treatment of deficiency disorders. Even though he was not exactly sure of the cause of goiter (hypothyroidism caused by lack of iodine), he knew it occurred in people who lived in certain mountainous regions and drank unsanitary water. He prescribed medicine from the thyroid glands of deer and sheep because they are high in iodine content. Nyctalopia, which is night blindness caused by lack of vitamin A, was successfully treated with pig, calf and sheep livers that contain large amounts of this vitamin. He is the first person in the medical history to document the diagnosis, treatment, and prevention of Beriberi, a deficiency disease caused by lack of vitamin B1. For this, he prescribed combinations of herbs that were high in Vitamin B1.

The elderly also benefited from Sun Simiao because he was a strong advocate for maintaining health throughout a person's life. He thought life could be prolonged with measures such as performing daily breathing exercises (qi gong), regular physical exercise, and massage therapy. He advised against excessive drinking, eating raw meat, and spitting in public. He also believed diet therapy should be tried before resorting to medicine.

Other advances made by Sun Simiao were in the areas of acupuncture, moxibustion and pharmacy. He thought moxibustion should be performed prior to acupuncture, and he was successful in determining essential acupuncture points. Sun Simiao also combined acupuncture with drug therapy, and stressed using the a- shi point, which is still used by acupuncturists today. His knowledge of herbs was vast, and he insisted on harvesting them in the proper season and processing them correctly. The nickname "king of pharmacology" or 'king of prescriptions" was given to him because he was especially knowledgeable in preparation of medicinal herbs.


What Else to See apart from Leshan Giant Buddha

In addition to the Buddha, travelers can also visit Lingyun Temple, Lingbao Pagoda, Mahao Cliff-tomb on the mountain and experience the Nine-bend Lingyun plank Road on the right side of the Buddha. Besides, you are also encouraged to take a boat trip on the river to have a full view of Leshan Giant Buddha.


On both sides of big Buddha cliffs and mountain road, there are many stone grottoes statues, most of them are the works in glorious age of Tang dynasty. In the right side river of Lingyun Temple, there is a 2-foot-tall tower of 13 floors. The modeling is similar to Xi'an Small Wild Goose Pagoda. In the left river side of Temple, there is a solo peak standing upright, namely Wuyou. Nearby it is Wuyou Temple built in Tang dynasty.


Indian Buddhist Monks Who Travelled to China Before the Tang Dynasty

The second day, while the emperor was holding a meeting with his officials, he detailed what he had dreamed about the previous night, and asked everyone what it meant.

One of the officials, Fuyi (傅毅), suggested that the emperor could have dreamed of a Buddha. According to an ancient prediction written in historical records, it was about time that Buddhism would be introduced to China.

Hearing Fuyi’s interpretation, Emperor Ming sent a delegation to India. After a tough trip, the delegation reached modern day Afghanistan where they met two Buddhist monks from India – Kasyapa Matanga and Dharmaratna.

Originally from central India, Kasyapa Matanga used to teach the Golden Light Sutra at a vassal state of India, but a war broke out at the border of the state while he was teaching.

Kasyapa Matanga believed that teaching Buddhist sutra would bring protection to people. Therefore, he swore to mediate between the two warring states and bring peace to the locals. He went to the border and after some efforts persuading both sides, he helped the countries avoid war. He became even more well-known and respected after that.

A reputed scholar throughout India, Dharmaratna was also from central India. He could recite tens of thousands of chapters of sutra and was able to speak in Chinese soon after he reached China.

It took three years before the delegation and the two well-respected Indian Buddhist monks, Kasyapa Matanga and Dharmaratna, returned to the Han capital, Luoyang (洛阳). Emperor Ming built a temple for the two monks to live in and translate the Buddhist texts.

As a white horse carried the Buddhist texts and images back, Emperor Ming named the temple ‘White Horse Temple’ (白马寺), where Kasyapa Matanga and Dharmaratna co-translated the ‘Sutra of Forty-two Chapters’ (四十二章经) into Chinese.

It is said that they were the first to introduce Buddhism to China and translate Buddhist sutra into Chinese.

Some other accounts, however, attributed the first translation of Indian Buddhist scripts into Chinese to An Shigao (安世高).

An Shigao was originally the prince of Parthia, a historical region in north-eastern Iran. After his father passed away, An Shigao abdicated the throne in favour of his uncle and became a missionary monk.

After leaving his own country, An Shigao travelled eastward and reached Luoyang in 148 AD, during the reign of Emperor Huan of Eastern Han Dynasty (汉桓帝).

Since young, An Shigao had been very diligent in studying. He used to read extensively the classics of Iran and other countries. He was also well-trained in astrology, geography and especially medicine.

After reaching Luoyang, An Shigao, too, very soon mastered the Chinese language. Upon realising the Han Chinese lacked understanding of Buddhism, An Shigao made a wish to translate Buddhist sutra into Chinese.

It is said that An Shigao translated about 35 volumes of Buddhist sutra into Chinese and he is believed to be the first Buddhist monk to introduce the teachings of Hinayana Buddhism to China.

The Legendary Indian Buddhist Monk in China Who Started Zen Buddhism

One of the most well-known Indian Buddhist monks who had travelled to China is probably Bodhidharma. As he first brought Chan Buddhism (Zen Buddhism) to China, Bodhidharma is also regarded as the first Patriarch of the Chinese Chan Buddhism.

Bodhidharma arrived in China in 527 AD during Liang (梁). At the time, China was divided into three kingdoms, and Liang was the kingdom occupying the southern half of China.

It is said that due to the conflicting understanding of Buddhist teachings between Bodhidharma and Emperor Wu of Liang (梁武帝), Bodhidharma crossed the Yangtze River entering the northern part of China.

In ancient times, crossing the Yangtze River was considered a tough or even dangerous task. Guess how Bodhidharma made it without the help of a boatman?

According to ‘Shi Shi Tong Jian’ (释氏通鉴) , a book written by Benjue (本觉) in Southern Song dynasty, Bodhidharma crossed the river standing on a reed!

Although some other books did not mention Bodhidharma crossing the Yangtze River on a reed, it has become a most famous legend about Bodhidharma.

After crossing the Yangtze River, Bodhidharma went to Mount Song (嵩山), where the famous Shaolin Monastery (少林寺) was located.

Have you ever seen or even bought a Daruma doll as a souvenir when travelling in Japan? Do you know that the Daruma doll is actually modelled after Bodhidharma?

When Bodhidharma was in Mount Song, he meditated inside a cave. Basically, he sat inside the cave facing the wall every day – for nine years!

It is said that when Bodhidharma was in deep meditation, he would sit still without moving at all. The birds flying into the cave even built a nest on his shoulder as if he were a stone.

Some say that Bodhidharma’s legs atrophied after sitting for too long. This is why the Daruma dolls sitting in meditation position have no legs.


Tang Dynasty Standing Buddha - History

These pictures show how massive rain wreaks havoc in Mumbai

These pictures show the life of LGBT community in India

Pictures of the best places in India to watch sunsets

These pictures show devastation caused by floods amid pandemic

Students celebrate cancellation of 12 board exams with hilarious memes

Best places to visit in India during monsoon

Free food distributed to the poor amid pandemic

Drive-through vaccination facility opens in Delhi

Al Wathba, A Luxury Collection Hotel, Abu Dhabi

Qasr Al Sarab Desert Resort by Anantara

Jebel Hafit and Jebel Hafit Desert Park

Mukesh Ambani celebrates his 64th birthday

Protest against rising fuel prices

Nirmala Sitharaman presents Union Budget 2021

Honouring excellence from all walks of life: ET Industry Leaders&ndash West 2020

Top 5 richest women in India

Indian pharma companies who are trying to make coronavirus vaccine

Facebook picks up 9.99 pc stake in Jio Platforms for Rs 43,574 cr

Ratan Tata&rsquos response to being called Chhotu is winning the internet


Buddhism in the Tang (618–906) and Song (960–1279) Dynasties

Buddhism was founded in northern India in the sixth century BCE. Most historians believe it was introduced to China in approximately the second century by means of monks and traders along the Silk Road.

Buddhist cave shrines at Longmen caves

Buddhism was essentially a foreign religion in a culture with many well-established philosophical and religious traditions, notably Taoism and Confucianism. These three belief systems coexisted to varying degrees during both the Tang and Song dynasties. Confucianism guided the social realm&mdash governance, education, family life, relationships among levels of society. It provided ethical guidelines for maintaining social order. Taoism offered mystical, proto-scientific ideas about one&rsquos health, well-being, procreation, and longevity. In the Chinese context, Buddhism dealt mainly with the afterlife, the effects of good and bad deeds addressing life&rsquos misfortunes it also promised release from suffering.

By the Tang dynasty, Buddhist temples and shrines had spread across the country. Buddhism enjoyed a great deal of state support. Then as now, lay people made donations to monks and temples to secure earthly and spiritual rewards. More specifically, they could accrue merit (positive actions resulting in spiritual and practical benefits) through charity, the support of public works (such as refurbishing a local temple), the donation of property, or the commissioning of artworks (a statue, or cave shrine, or production of a set of Buddhist texts). Individuals entering monastic life as monks or nuns still aroused suspicion from some members of society, particularly strict adherents of Confucianism. Sacrificing one&rsquos family name, the possibility of offspring, cutting of one&rsquos hair (a defilement of the body), and embracing poverty ran counter to many time-honored Chinese beliefs.

In a Buddhist context, grand celebrations were often held in honor of rulers, on festival days, in honor of new public works, and to protect the nation from famine or invasion. Some festivals involving the parade of sacred relics were criticized by various members of the court, in particular for arousing hysteria and for lavish expenditures. Buddhism was severely persecuted in 845 and again in the 900s during the Five Dynasties period between the Tang and the Song. Many of the reasons for this suppression were economic. Thousands of temples were destroyed and metal objects melted down for hard currency. Many monks and nuns were forced to return to lay life, where they could contribute to the general tax base.

Despite these persecutions and continuing difficulties accommodating itself on foreign soil, Buddhism for most part thrived among the Chinese population, in particular during the Song when it moved out of the realm of official state sponsorship and into the mainstream of popular religion.

In the artistic realm, Buddhism not only contributed to the development of sculpture during the Tang and Song period, it furthered the development of printed books and religious architecture in China. Scholar John Kieschnick has suggested that the unique combination of Buddhism and Chinese culture also helped further develop the use of the chair, and the popularization of tea in China during this time.

The predominant forms of Buddhism in China were drawn from Mahayana Buddhism, a branch of Buddhism that espoused the possibility of enlightenment for all sentient beings, with the help of bodhisattvas, compassionate, enlightened beings who had postponed their own entry into nirvana in order to help others along the path to enlightenment. These bodhisattvas would become increasingly important figures in Chinese Buddhist arts as time progressed. The main forms of Buddhism present in China during the Tang and Song period (some unique to China) included:

  • Tiantai (&ldquoheavenly terrace&rdquo) Buddhism: A school of Buddhism that aimed to synthesize various existing Buddhist practices its principle text was the &ldquoSutra of the Lotus of the True Law&rdquo (the &ldquoLotus Sutra&rdquo&mdashone of the most popular Buddhist texts during the Tang-Song period) it appealed mainly to the literate, ruling classes.
  • Avatamsaka (Huayan, &ldquoflower garland&rdquo) Buddhism: After text of the same name followed concept of two worlds, li (ultimate principle) and shi (phenomena) this school was supported by Empress Wu of the Tang.
  • Pure Land (Jingtu) Buddhism: After text of the same name described a Western Paradise where believers could be reborn a very popular school among the mainstream population, a set of beliefs that helped to inspire landscape painting.
  • Chan Buddhism: Began in the Tang dynasty but became more popular in Song founded by legendary Indian monk Bodhidharma in fifth century CE, involved intense physical and mental exercises to gain enlightenment greatly influenced the arts, including representations of spiritually advanced hermits called arhats (Chinese: luohan).
  • Esoteric Buddhism: A more elaborate form of Buddhism involving numerous male and female deities, rituals, incantations, gestures and visualizations established in the border regions of China in the later Tang some overlap with practices in Tiantai and Huayan forms of Buddhism.

Buddhist art images of the Tang and Song adorned temples and cave shrines, and were used in private worship and in court-sponsored activities. Many of the objects that have survived consist of stone steles, and freestanding statues of marble, sandstone, and less frequently wood or lacquered wood. Most bronze statues that have survived are generally rather small objects.

Tang religious architecture had a lasting impact on Buddhist architecture throughout East Asia. The wooden structures at Horyuji outside of Nara, Japan have been largely preserved since the 700s. They were modeled after a Tang-dynasty Chinese temple and give us a reasonably good idea of temple layout and construction of that time, since very little survives intact in China. The oldest surviving wooden temple building in China dates from the Tang: Nanchansi at Wutaishan. An image of the exterior of the temple is included in this packet.

Recently, Buddhist reliquary and ritual objects have been found in a secret crypt below a pagoda at Famensi west of Xi&rsquoan, and a cache of intentionally broken and buried Buddhist statues (mostly dating from before the Tang) have been uncovered from the remains of temple grounds in Shandong province. These objects give us new insights into particular moments in Chinese Buddhist art and material culture at various times in the past.